Owoce miękkie

Szkodniki

Pryszczarki

Pryszczarek namalinek łodygowyResseliella theobaldi (Barnes), pryszczarek malinowiecLasioptera rubi (Schrank), pryszczarek porzeczkowiec pędowy – Resseliella ribis (Marikovskij), pryszczarek porzeczkowiak liściowy – Dasineura tetensi (Rubsaamen), pryszczarek porzeczkowiak kwiatowy – Dasineura ribis (Barnes)

Rząd – muchówki (Diptera), rodzina – pryszczarkowate (Cecidomyidae)

Rośliny żywicielskie: Malina, porzeczka

Opis: Drobne muchówki długości 1 – 2 mm. Larwy beznogie, długości do 2,5 mm, początkowo przezroczyste lub białe, a następnie mniej lub bardziej pomarańczowe, w zależności od gatunku.
Jaja wydłużone, długości 0,3 mm, zwykle zielonkawo-białe lub mlecznobiałe. Poczwarki długości około 2 mm, pomarańczowo-czerwone.

Biologia: Larwy pryszczarka zimują w wierzchniej warstwie gleby, w zależności od gatunku – pod krzewami porzeczki lub pod kwiatami maliny. W przypadku pryszczarka malinowca larwy zimują w galasowatych naroślach. Muchówki pojawiają się wiosną zwykle w IV i V. Samice, w zależności od gatunku, składają jaja w spękaniach i zranieniach skórki na pędach maliny lub porzeczki, w dolnej części pędów malin, na młodych, zwiniętych jeszcze liściach porzeczki oraz do zamkniętych pąków kwiatowych porzeczki

Gatunek Lot muchówek – terminy Liczba pokoleń
pryszczarek namalinek łodygowy I pokolenie – IV/V – VI, II pokolenie – koniec VI- VII, kolejne – VII – VIII, IX 3-4
pryszczarek malinowiec koniec IV – VI 1
pryszczarek porzeczkowiec pędowy I pokolenie – V/VI, II pokolenie – VII –VIII, III pokolenie – VIII –- IX 2-3
pryszczarek porzeczkowiak liściowy I pokolenie – IV/V –  VI kolejne – VI – VIII   2-4
pryszczarek porzeczkowiak kwiatowy wczesna wiosna – po ukazaniu się
i rozluźnieniu pąków kwiatowych
w kwiatostanach porzeczki.
1

Szkodliwość:

Pryszczarek namalinek łodygowy – pędy uszkodzone przez larwy są osłabione, słabiej owocują, zasychają, a w miejscu uszkodzeń łatwo się wyłamują. Szkodnik zasiedla w większym stopniu odmiany maliny, które mają skłonność do spękania kory.

Pryszczarek malinowiec – larwy żerują na pędach i powodują rozrastanie się tkanek i tworzenie galasowatych narośli.

Pryszczarek porzeczkowiec pędowy – larwy uszkadzają głównie pędy jednoroczne, czasem dwuletnie. Na korze pędów powstają ciemniejsze przebarwienia, spękania i zrakowacenia. Stopniowo tkanki wokół uszkodzonych miejsc czernieją i zamierają. 

Pryszczarek porzeczkowiak liściowy – larwy żerują na górnej stronie najmłodszych liści porzeczki.Blaszka liściowa zawija się wachlarzykowato i staje się krucha. Uszkodzona tkanka z czasem zasycha
i wykrusza się. Liczne żerujące larwy mogą doprowadzić do zasychania wierzchołków, nadmiernego krzewienia się pędów oraz zmniejszenia plonu owoców.

Pryszczarek porzeczkowiak kwiatowy – uszkodzone pąki nie rozwijają się i są nabrzmiałe,
a wewnątrz żeruje po kilka larw pryszczarka.

Próg zagrożenia:

Pryszczarek namalinek łodygowy: powyżej 5% pędów uszkodzonych przez larwy szkodnika

Pryszczarek malinowiec: okres bezlistny – powyżej 5% uszkodzonych pędów

Pryszczarek porzeczkowiec pędowy: 10 uszkodzonych pędów w próbie 50 pędów

Pryszczarek porzeczkowiak liściowy: 20 zasiedlonych wierzchołków w próbie 200 pędów

Pryszczarek porzeczkowiak kwiatowy: 10 uszkodzonych pąków kwiatowych w próbie 100 sztuk

Muszka plamoskrzydła (Drosophila suzukii Matsumura) 

Rząd – muchówki (Diptera), rodzina wywilżnowate (Drosophilidae)

Rośliny żywicielskie: Borówka wysoka, malina, jeżyna, truskawka, porzeczka czarna i kolorowa, morela, brzoskwinia, czereśnia, wiśnia, agrest, śliwa, bez czarny, jagoda leśna, jeżyna, czereśnia ptasia, antypka

Opis: Muchówka z dużymi czerwonymi oczami, długości ok. 3 mm. Samce mają charakterystyczne plamki w tylnej części skrzydeł. Jaja są podłużne, początkowo przezroczyste, później mlecznobiałe
i błyszczące. Jaja wciśnięte są w skórkę owocu, a ponad nią wystają dwie białe „rurki oddechowe”. Larwa jest beznoga, brudnobiała, po wylęgu długości zaledwie około 0,7 mm, w miarę rozwoju osiąga  ok. 6,0 mm. Poczwarka typu bobówka, jasnobrązowa, długości do 3,5 mm w owocu lub na jego powierzchni, z charakterystycznymi wyrostkami na obu końcach ciała.

Biologia: Szkodnik jest nowym, polifagicznym gatunkiem inwazyjnym i został wykryty w Polsce
w 2014 roku. Zimują osobniki dorosłe. Samice składają jaja do dojrzewających i dojrzałych owoców. W jednym owocu może być nawet kilkanaście jaj. Larwy żerują w owocach, a wyrośnięte przepoczwarczają się zwykle w jego wnętrzu lub na jego powierzchni, rzadziej w glebie. Szkodnik wykazuje największą aktywność w zakresie temperatur 20 – 25°C, a w temperaturze powyżej 30°C jego rozwój zostaje zahamowany. W Polsce prawdopodobnie występuje kilka pokoleń w ciągu roku.

Szkodliwość: Po złożeniu jaja przez samicę do owoców, na ich skórce widoczna jest niewielka ranka po nakłuciu pokładełkiem. Pod wpływem żerowania larw tkanki w owocu zapadają się i gniją. Obecność larw w owocach jest przyczyną dyskwalifikacji plonu.

Kwieciak malinowiec (Anthonomus rubi Herbst)

Rząd – chrząszcze (Coleoptera), rodzina – ryjkowcowate (Curculionidae)

Rośliny żywicielskie: Malina, jeżyna, truskawka

Opis: Chrząszcz długości ok. 4 mm, o ciele czarnym, pokryty jasnoszarymi włoskami. Posiada długi, cienki ryjek. Jaja owalne, początkowo przezroczyste, później białawe. Larwa beznoga, brudnobiała
z ciemną głową, długości 3 – 4 mm, rogalikowato zgięta. Poczwarka kremowa, długości 3 – 3,5 mm.

Biologia: Chrząszcze zimują w ściółce lub w glebie, w pobliżu roślin żywicielskich. Wiosną, w połowie IV, chrząszcze rozpoczynają żerowanie, początkowo wyłącznie na młodych liściach. Przed kwitnieniem roślin, samice składają jaja w rozluźniające się pąki, zwykle po jednym jaju
w zamkniętym pąku kwiatowym. Jedna samica w ciągu życia składa średnio 60 jaj. Larwa kwieciaka swój rozwój, który trwa około 3 tygodni, przechodzi w pąku kwiatowym. Na przełomie V i VI pojawiają się pierwsze poczwarki, a po upływie 10 dni młode osobniki dorosłe. Chrząszcze żerują kilka dni na liściach a następnie schodzą na zimowanie. W ciągu roku rozwija się 1 pokolenie kwieciaka malinowca.Szkodliwość: Chrząszcze, początkowo żerują na młodych, rozwijających się liściach, wygryzając w nich niewielkie otwory. Samica składa jajo do pąka kwiatowego, a następnie podcina jego szypułkę. Uszkodzone pąki zasychają i zwisają na roślinie lub opadają. Larwa cały rozwój przechodzi
w uszkodzonym pąku. Szkodnik może zniszczyć od 20 do 30%, a lokalnie nawet ponad 50% pąków na plantacji.

Kistnik malinowiec (Byturus tomentosus De Geer)

Rząd – chrząszcze (Coleoptera), rodzina – kistnikowate (Byturidae)

Rośliny żywicielskie: Malina – odmiana letnia (owocująca na pędach dwuletnich), jeżyna

Opis: Rudobrązowy, owalnychrząszcz, długości 4 mm, pokryty szarożółtymi włoskami. Jajo podłużne, wielkości 1,3 x 0,7 mm, początkowo przezroczyste, później biało-kremowe. Larwa beznoga, wydłużona, długości 5 mm, brudnokremowa. Poczwarka ma barwę żółtobrązową i spoczywa
w kokonie ziemnym.

Biologia: Chrząszcze zimują w glebie. Wiosną wychodzą z kryjówek i przy temperaturze około 10-14°C zaczynają żerować najpierw na najmłodszych liściach, potem na pąkach kwiatowych i w kwiatach.
Na przełomie V i VI samice składają pojedyncze jaja w kwiaty, rzadziej na zawiązki owoców. Wylęgłe larwy żerują w dnie kwiatowym i w owocu maliny, a po ukończeniu wzrostu spadają na ziemi
i przepoczwarczają się w kolebce ziemnej. Młode chrząszcze pojawiają się jesienią, ale pozostają
w glebie aż do wiosny. W ciągu roku rozwija się 1 pokolenie tego szkodnika.

Szkodliwość: Wiosną chrząszcze początkowo wyjadają tkankę pomiędzy nerwami młodych liści, co może wpłynąć na osłabienie wzrostu roślin. Osobniki dorosłe zjadają także słupki, pręciki i dno kwiatowe, przez co redukują plon. Samica składa jaja, najczęściej do otwartych kwiatów.Larwy żerują w dnie kwiatowym i w owocach aż do zbioru malin. Szkodnik na niechronionych plantacjach, może lokalnie uszkodzić aż do 80% owoców.Najwięcej „robaczywych” owoców obserwuje się
w pierwszym, najbardziej wartościowym plonie handlowym.Progi zagrożenia: Obecność 1 chrząszcza w próbie 200 kwiatostanów lub zaobserwowanie uszkodzonych pąków kwiatowych.

Roztocz truskawkowiec (Phytonemus pallidus Banks)

Rząd – roztocze (Acari), rodzina – różnopazurkowce (Tarsonemidae)

Rośliny żywicielskie: Truskawka, poziomka

Opis: Roztocz o ciele owalnym, błyszczącym, białawym lub jasnobrązowym, długości ok. 0,2 mm. Jaja roztocza są owalne, wielkości 0,07 x 0,12 mm, początkowo błyszczące, później mlecznobiałe. Larwy długości do 0,2 mm, przezroczyste, następnie żółtawe, podobne wyglądem do osobnika dorosłego. Szkodnika nie obserwujemy na liściach z rozwiniętą blaszką liściową.

Biologia: Samice zimują w dolnych częściach rośliny. Na swoje kryjówki wybierają łuski okrywające pąki
i ogonki liściowe. W marcu, kiedy temperatura podnosi się do około 10ᵒC, roztocza przenoszą się między zawiązki liści i kwiatostanów i rozpoczynają żerowanie. Końcem marca składają jaja. Rozwój roztocza truskawkowego przebiega w temperaturze wyższej niż 12ᵒC i wysokiej wilgotności. W ciągu roku rozwija się 3-5 pokoleń. We wrześniu samice nie rozmnażają się, szukają kryjówek zimowych.

Szkodliwość: Pierwsze uszkodzenia widoczne są na maleńkich, zwiniętych jeszcze listkach, które ulegają deformacji. Są drobne, jaśniejsze od zdrowych i pomarszczone, a ich ogonki liściowe są krótkie. Silnie zasiedlone rośliny są skarłowaciałe, mają mniej zawiązanych pąków kwiatowych oraz  są bardziej podatne na przemarzanie. Często więdną i zasychają. Kwiaty i rozłogi są zdeformowane. Owoce na uszkodzonych roślinach są drobne, kwaśne, słabo wybarwione, bez wartości handlowej. Najsilniej uszkadzane są rośliny na plantacjach kilkuletnich oraz na tych, które zostały założone
z sadzonek zasiedlonych przez roztocza truskawkowca. 

Próg zagrożenia: 6 osobników roztocza na 1 listek liścia złożonego po zakończonym zbiorze owoców.

Zmienik lucernowiec (Lygus rugulipennis Poppius)

Rząd – pluskwiaki różnoskrzydłe (Heteroptera), rodzina – tasznikowate (Miridae)

Rośliny żywicielskie: Truskawka, poziomka, malina

Opis: Pluskwiak odługości 5 – 6 mm, o zmiennym zabarwieniu: od żółtawego, poprzez zielono-szare, aż do brązowawego. Jaja wydłużone, długości około 1 mm, wciśnięte w tkankę rośliny.Larwy podobne do owada dorosłego, ale bezskrzydłe, jasnozielone z ciemniejszymi plamkami na stronie grzbietowej. U kolejnych stadiów rozwojowych widoczne są zaczątki skrzydeł.

Biologia: Dorosłe pluskwiaki zimują w ściółce oraz w resztkach roślinnych, m.in. pod malinami, truskawkami lub w zadrzewieniach. Na przełomie III i IV owady opuszczają kryjówki.Żerują na rozwijających się liściach, na wierzchołkach pędów oraz na kwiatach i zawiązkach owocówroślin uprawnych, m.in. na malinie i truskawce oraz na innych dziko rosnących roślinach. Samica składa jaja do kielichów kwiatowych lub do ogonków liściowych roślin. Larwy przechodzą pięć stadiów rozwojowych. W V i VI pojawia się pierwsze pokolenie zmienika lucernowca, a drugie od VII do IX. Wczesną jesienią pojawiają się owady dorosłe, które pozostają na zimowanie.Szkodliwość: Larwy i dorosłe zmieniki żerują na pąkach kwiatowych oraz kwiatach malin i truskawek. Silnie uszkodzone pąki i kwiaty zamierają. Zmieniki nakłuwają także zawiązki owoców. Zawiązki malin mają zahamowany wzrost, powstają na nich nieregularności, a ich nasionka są twarde i zabarwione na ciemniejszy kolor. Uszkodzone owoce truskawek stają się spłaszczone w części wierzchołkowej
i twarde, a znajdujące się na nich „orzeszki” – zabarwione na ciemnozielono. Takie owoce tracą wartość handlową. Większe szkody zmieniki powodują na plantacjach odmian truskawek powtarzających owocowanie oraz na plantacjach malin owocujących na pędach jednorocznych w drugiej połowie lata. 

Wciornastki (Thripidae)

Rośliny żywicielskie: Truskawka, malina, borówka wysoka

Opis: Drobne owady, zwykle osiągające 1,2 – 2,5 mm długości ciała. Osobniki dorosłe maja dwie pary wąskich skrzydeł, zakończonych na tylnym brzegu tzw. strzępiną. Barwa ciała zmienna w zależności od gatunku, pomarańczowo-żółta, żółto-brązowa. Larwy bezskrzydłe, jasnożółtej barwy.

Biologia: Samice zimują w resztkach roślinnych. Na plantacjach roślin uprawnych pojawiają się wiosną i składają jaja na roślinach, w tkanki liści i kwiatów. Szkodniki żerują na najmłodszych liściach, pąkach kwiatowych i kwiatach. Wyrośnięte larwy schodzą do gleby lub ściółki pod roślinami
i przepoczwarczają się. W sezonie rozwija sie kilka pokoleń tych szkodników. W przypadku wciornastka zachodniego osobniki dorosłe zimują w szklarni lub w tunelu. W uprawie pod osłonami rozwija się kilka lub kilkanaście pokoleń tego gatunku w sezonie.Szkodliwość: Osobniki dorosłe i larwy żerują na pąkach kwiatowych, kwiatach i liściach. Uszkodzone pąki kwiatowe mogą zasychać. Szkodniki, żerując, nakłuwają tkanki roślin, wysysają sok z rośliny, przez co pozbawiają ją asymilatów. Uszkodzone rośliny mają zahamowany wzrost oraz słabiej owocują. Owoce są słabo wyrośnięte, zdeformowane i ordzawione, przez co tracą wartość handlową. Na liściach obserwujemy żółtawe, z czasem szarzejące plamy. Wciornastki mogą przenosić wirusy powodujące choroby roślin.

Zwójki liściowe (różóweczka, plameczka, siatkóweczka i inne)

Rząd – motyle (Lepidoptera), rodzina – zwójkowate (Tortricidae)

Rośliny żywicielskie: Borówka wysoka, porzeczka, truskawka

Opis: Zwójkowate to rodzina motyli o skrzydłach rozpiętości 18 – 20 mm i zmiennym zabarwieniu, często w popielato-brązowych lub rdzawych barwach, czasem z ciemniejszym rysunkiem na pierwszej parze skrzydeł. Gąsienice, w zależności od gatunku, są zwykle jasnozielone lub szaro-zielone, czasem z ciemnymi brodawkami.

Biologia: Stadium zimującym, w zależności od gatunku, są gąsienice lub jaja (np. zwójka siatkóweczka
i różóweczka). Wiosną następuje wyląg larw lub wyjście gąsienic z kryjówek zimowych. Zwykle mają 1 – 2 pokolenia w ciągu roku. Motyle różnych gatunków latają w różnych okresach wegetacji. Loty zwykle trwają od przełomu IV i V do IX.

Szkodliwość: Gąsienice zwójek żerują na najmłodszych liściach, pąkach kwiatowych i kwiatach, zawiązkach i dojrzewających owocach. Gąsienice zwijają liście wzdłuż nerwu głównego i wytwarzają przędzę, którą zlepiają kilka liści lub wierzchołki kilku pędów, często wraz z kwiatostanem.

Pędraki

Pędraki – larwy chrząszczy z rodziny poświętnikowatych, żukowatych (Scarabaeidae): chrabąszcza majowego (Melolontha melolontha L.), guniaka czerwczyka (Amphimallon solstitialis L.), ogrodnicy niszczylistki (Phyllopertha horticola L.).

Rośliny żywicielskie: Borówka wysoka, malina, truskawka

Opis: Pędraki mają białawo-kremowe ciało, charakterystycznie zgięte w podkowę, z 3 parami nóg tułowiowych i brązową głową.

Biologia: Chrząszcze i pędraki zimują w glebie. Wiosną osobniki dorosłe żerują na drzewach, krzewach lub roślinach zielnych. Jaja składane są do gleby. Rozwój larw jest różny, w zależności od gatunku: u chrabąszcza majowego trwa on 3-4 lata, u guniaka czerwczyka 2 – 3 lata, a u ogrodnicy niszczylistki – 1 rok. Wyrośnięte larwy pod koniec lata przepoczwarczają się w glebie na głębokości około 50 cm i tam pozostają na zimowanie.

Szkodliwość: Szkody wyrządzają larwy tzw. pędraki, które zjadają korzenie oraz ogryzają korę z szyjki korzeniowej, prowadząc do zasychania roślin.

Mszyce (Aphidodea)

Rośliny żywicielskie: Borówka wysoka, porzeczka, malina, agrest, truskawka

Opis: Niewielkie owady o długości ciała od 1 do 7 mm. Ubarwienie ciała jest zmienne w zależności od gatunku, od zielonego, żółtawego, różowego, poprzez szaro-popielate, aż do prawie czarnego. Większość gatunków ma na końcu ciała dwa charakterystyczne wyrostki zwane syfonami. Najczęściej spotyka się formy bezskrzydłe, okresowo jednak pojawiają się formy uskrzydlone. Mszyce mają aparat gębowy kłująco-ssący z kłujką, którą wysysają soki roślinne.

Biologia: Gatunki mszyc można podzielić na jednodomne (żyjące na jednej roślinie) oraz dwudomne
– zmieniające podczas swego cyklu rozwojowego roślinę żywicielską. Mszyce zimują w postaci zapłodnionych jaj na roślinach żywicielskich. Z jaj wylęgają się samice, które rodzą larwy bez zapłodnienia (mszyce dzieworodnie). W okresie wegetacji rozwija się nawet kilkanaście pokoleń mszyc. Późną wiosną i latem pojawiają się tzw. migrantki czyli uskrzydlone samice, które przelatują na inne rośliny tego samego gatunku (mszyce jednodomne) lub na żywicieli letnich (mszyce dwudomne), dając początek nowym koloniom mszyc. Z kolei jesienią pojawia się pokolenie płciowe (samce i samice). W przypadku mszyc dwudomnych uskrzydlone reemigrantki wracają na żywicieli zimowych i dopiero na nich rozwija się pokolenie płciowe. Po zapłodnieniu samice składają jaja, które zimują.

Szkodliwość: Mszyce wysysają sok z komórek rośliny i ogładzają krzewy. Na skutek żerowania dochodzi do zwijania i odbarwienia liści, deformacji całych wierzchołków pędów, zahamowania wzrostu roślin, skracania międzywęźli pędów. Na wydzielanych odchodach zwanych spadzią rozwijają się grzyby sadzakowe. Mszyce są także wektorami wirusów.

Liście porzeczki uszkodzone przez mszyce

Opuchlaki

Opuchlak rudonóg Otiorhynchus ovatus (L.), opuchlak truskawkowiec Otiorhynchus sulcatus (F.)

Rząd – chrząszcze (Coleoptera), rodzina – ryjkowcowate (Curculionidae)

Rośliny żywicielskie: Truskawka, borówka wysoka, malina

Opis: Chrząszcze długości 4,5 – 10 mm, z krótkim, grubym ryjkiem.Błyszczące, czarne, pokryte szaro-żółtymi lub żółtawo-brunatnymi, delikatnymi włoskami.Poczwarka typu wolnego, długości 7 – 10 mm, jasnokremowa.

Biologia: Zimują głównie larwy, czasem chrząszcze opuchlaków – w glebie, na głębokości 10 – 30 cm. Na początku VI i w VII pojawiają się chrząszcze opuchlaka truskawkowca, a opuchlaka rudonoga od połowy lub pod koniec VII i w VII i pozostają na roślinach aż do jesieni.Chrząszcz bezpośrednio po wyjściu z poczwarki w glebie jest kremowobiały i stopniowo zmienia barwę na ciemną. Samica opuchlaka składa kilkaset jaj do gleby, przy korzeniach rośliny żywicielskiej.Wylęgające się larwy rozpoczynają żerowanie w korzeniach. W ciągu roku rozwija się 1 pokolenie opuchlaka.

Szkodliwość: Chrząszcze żerują na liściach, wyjadając ich brzegi (charakterystyczne zatokowe wżery na brzegach blaszki). Uszkodzenia te obserwujemy od końca V do IX, ale nie mają one większego znaczenia.Szkody o znaczeniu gospodarczym powodują ich larwy. Larwy żyjące w glebie uszkadzają korę grubszych korzeni oraz zjadają drobniejsze korzenie. Jeśli wystąpią w dużym nasileniu, mogą powodować zamieranie roślin. Największe szkody powodują larwy żerujące na korzeniach truskawki.

Przędziorek chmielowiec (Tetranychus urticae Koch)

Rząd – roztocze (Acarina), rodzina – przędziorkowate (Tetranychidae)

Rośliny żywicielskie: Malina, truskawka, porzeczka, czasem borówka wysoka

Opis: Niewielki pajęczak, długości 0,5 mm, o ciele żółto-zielonym, z dwiema brunatno-zielonymi plamami po bokach ciała. Zimujące samice przybierają ceglasto-pomarańczową barwę. Jaja są żółte, kuliste, średnicy 0,2 mm.

Biologia: Ceglasto-pomarańczowe samice zimują w skupiskach oprzędzionych pajęczyną – ukryte w spękaniach kory i zaschłych liściach. Zaczynają żerować wczesną wiosną, kiedy temperatura powietrza osiągnie 10-12°C. Następnie składają jaja na dolnej stronie ukazujących się liści, tam też żerują wylęgające się larwy. Szkodniki szczególnie licznie występują od połowy V do VII. Późnym latem i wczesną jesienią stopniowo pojawiają się samice zimujące. W ciągu roku rozwija się 5-6 pokoleń przędziorka chmielowca.

Szkodliwość: Dorosłe przędziorki i larwy żerują na dolnej stronie liści, wysysając sok z komórek miękiszu. Na górnej stronie liści pojawiają się żółte przebarwienia, a na dolnej stronie widoczna jest delikatna pajęczyna wytwarzana przez szkodnika. Silnie uszkodzone liście żółkną, a brzegi blaszki liściowej zawijają się do góry, z czasem liście zasychają i opadają. Żerowanie szkodnika ujemnie wpływa na wzrost i owocowanie roślin oraz jakość owoców. Rośliny silnie uszkodzone są bardziej wrażliwe na przemarzanie. Na liściach z bardzo liczną populacją przędziorków można dostrzec delikatną pajęczynę, a pod nią widoczne są jaja, larwy, nimfy i dorosłe przędziorki.

Informujemy, iż w celu optymalizacji treści dostępnych w naszym serwisie (np. wyświetlania reklam dopasowanych do Twoich zainteresowań), dostosowania ich do Państwa indywidualnych potrzeb korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies. Zapoznaj się z naszą <a href="https://biosady.pl/wp-content/uploads/2020/01/polityka-prywatności_biosady.pdf" target="_blank">polityką prywatności</a> oraz <a href="https://biosady.pl/wp-content/uploads/2020/01/polityka-cookies_biosady.pdf" target="_blank">polityką cookies</a>.<br><br> more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close